Als de bom valt

Gepubliceerd op 26 november 2019 om 21:40

Ik ken haar al heel lang, de mooie vrouw die ik laatst weer tegenkwam. Ik had haar lang niet meer gezien. Een intelligente vrouw ook met een bijzonder soort droge humor. Een carrièrevrouw, moeder, echtgenoot. Mooi huis, slimme kinderen als beloften voor de toekomst. Zo'n vrouw die ogenschijnlijk alles mee heeft. We praatten uitgebreid bij, over wat er zoal was gebeurd in haar leven (veel!), haar gezinsleven maar vooral over haar werk. Want daar zat ze vol van. Ze had een viertal reorganisaties 'overleefd' en steeds had ze zich stevig vast kunnen houden aan de organisatie. Maar een paar maanden terug knapte er iets in haar. Een ogenschijnlijk onschuldige opmerking kwam ineens hard binnen bij haar en voordat ze het in de gaten had zat ze thuis. Moe, heel moe, onzeker, vertwijfeld en ontdaan. Pogingen om het werk weer op te pakken leiden tot angst en meer onzekerheden.

 

 

Burn out

Ik kom het regelmatig tegen. Vrouwen, en mannen, die jaar in jaar uit hard hebben gewerkt en dan thuis komen te zitten. Soms zie je het wel aankomen als iemand de neiging heeft over de eigen grens te gaan en heel veel hooi op de vork te nemen. Maar ik kom ook regelmatig mensen tegen die niet aan dit beeld voldoen van kansmaker op een burn out.

Ieder mens is uniek laat ik dat voorop stellen maar wat ik regelmatig tegenkom bij mensen die over het randje zijn gevallen of struglen is dat ze het idee hebben dat ze geen keuze hebben. Dat de bepalende keuzes in het leven zijn gemaakt en dat er nu maar gewoon naar die keuzes geleefd moet worden. Het is nu eenmaal zo, dit is mijn werk, dit is mijn beroep, dit is wie ik ben, dit is wat ik doe. Jarenlang hebben deze mensen hun taak prima kunnen volbrengen, waren ze energiek genoeg om zich te schikken naar hun taak, hun rol. Doorgaans waren ze ook gewend om al die ballen in de lucht te houden met kinderen, gezin, sport etcetera. Werk was daar een onderdeel van. Maar de energie neemt af, de behoefte om uit te breken neemt toe. Moe zijn ze, teleurgesteld. Is dit hoe de toekomst eruit ziet? Maar je gaat ook niet zomaar iets opgeven dus ga je door, door totdat het randje in zicht komt. Als ze al denken aan veranderen dan slaat de twijfel en de angst toe. Wat dan, en hoe dan?

 

Take good care of ... you

Tegen die mensen wil ik zeggen, ga voor jezelf zorgen. We zijn vaak zo geneigd om te zorgen voor anderen, te doen, te rennen. Een beproefde methode om voorbij te gaan aan wat er in jou leeft. Maar dat heb je jarenlang gedaan en werkt nu niet meer. De gevoelens van ongenoegen, spijt misschien, moeheid, ze zijn er omdat ze aandacht willen, van jou. Bewustzijn op wat er leeft in jou is een eerste stap naar bewust - zijn. Durf jij te luisteren naar wat er is als eerste stap naar een fijner leven voor jou? Als deze bijdrage je aanspreekt, laat me dan gerust hieronder weten wat het bij je oproept.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.