Je gaat het pas zien als je het doorhebt

Gepubliceerd op 1 mei 2019 om 23:25

De blog van vandaag gaat over inzichten die je pas achteraf krijgt, nadat gebeurtenissen al lang en breed zijn gepasseerd. Ik was jarenlang jaloers. Niet de soort jaloezie waarbij je wil hebben wat de ander heeft. Ook niet de soort jaloezie die je wel eens ziet in een relatie. Nee, ik was jaloers op mensen met een leidinggevende positie. En dat is op zijn minst vreemd te noemen want ik had en heb geen leidinggevende ambities.... Ik heb altijd geweten dat in mij geen leidinggevende schuilt. 

 

En toch, was ik van mijn stuk als iemand vertelde over diens rol als leidinggevende.

Onderwijl was ik op het ene vlak van mijn werk meestal best happy; het vlak waarin ik bezig was met de ontwikkeling, training en coaching van mensen. De inhoud, zeg maar. Maar als medewerker binnen een organisatie liep ik tegen dingen aan. Een bepaalde koers die werd gevaren, besluiten die werden genomen, opdrachten die werden opgelegd... en het eeuwige meer werk te doen dan tijd en mensen beschikbaar.

Jij voelt het misschien al aan maar voor mij was het op dat moment nog echt niet duidelijk, ik zat er te dicht op. Die leidinggevende was mijn metafoor voor zelf kunnen bepalen terwijl ik het gevoel had geleefd te worden door de keuzes van de organisatie. Nu zal menig leidinggevende overigens net zo goed geleefd worden door de organisatie, maar goed.

Inmiddels heb ik ervoor gekozen om mijn eigen koers te varen en achteraf vallen zaken op zijn plek. Ik wilde en wil geen leidinggevende zijn maar mijn eigen koers varen, gaan voor mijn ding. Het heeft me vele jaren met gevoelens van machteloosheid en frustratie gekost voordat ik mijn eigen koers durfde te gaan varen. Jaren waarin ik dacht dat ik moest zorgen dat mijn CV 'intact' bleef, bang was om een verkeerde keuze te maken en daarom bleef zitten waar ik zat, te denken hoe ik uit die situatie moest komen. Ach, het is goed zo maar als ik mag kiezen dan had het kwartje wel iets eerder mogen vallen. Dat had mij en mijn omgeving  de nodige frustratie gescheeld.

Je maakt altijd de best mogelijke keuze op basis van de informatie die je op dat moment hebt. Dat is namelijk wat ons brein doet. Spijt is daarom een ledige emotie maar spoor jezelf wel aan om in actie te komen. Je weet pas achteraf waar jouw keuze je brengt maar je bent in ieder geval op weg gegaan en hebt geluisterd naar jezelf.